Przerwa w karze ze względów zdrowotnych
Najkrótsza odpowiedź
Ustawa przewiduje sytuacje, w których udzielenie przerwy jest obowiązkowe — dotyczy to choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie kary — oraz sytuacje uznaniowe. O ocenie stanu zdrowia rozstrzyga sąd na podstawie dokumentacji medycznej i opinii biegłych.
Przypadki obligatoryjne i uznaniowe
To rozdzielenie jest sednem tematu. W przypadkach obligatoryjnych sąd udziela przerwy; w uznaniowych — może jej udzielić, oceniając całość okoliczności. Podstawy dla obu grup wskazuje Kodeks karny wykonawczy.
Leczenie w jednostce a przerwa
Sam fakt choroby nie jest podstawą przerwy, jeżeli leczenie może być prowadzone w warunkach jednostki — w ambulatorium, w szpitalu przy jednostce albo w placówce zewnętrznej pod konwojem. Przerwa wchodzi w grę wtedy, gdy tych możliwości nie ma albo są niewystarczające.
Dokumentacja medyczna
- karty informacyjne leczenia szpitalnego
- wyniki badań i opisy badań obrazowych
- zaświadczenia lekarzy prowadzących z rozpoznaniem i planem leczenia
- orzeczenia o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy
- dokumentacja z leczenia prowadzonego w jednostce
Rola biegłych
Sąd zwykle zasięga opinii biegłego. Opinia biegłego, a nie zaświadczenie lekarza prowadzącego, bywa elementem decydującym.
Co zrobić, gdy rodzina podejrzewa brak leczenia
To jest inna sprawa niż przerwa w karze i inna ścieżka: wniosek do dyrektora jednostki, a przy braku reakcji — skarga w trybie administracyjnym oraz wystąpienie do Rzecznika Praw Obywatelskich. Ścieżkę skargową opisuje serwis o prawach osoby osadzonej.
Źródła
- Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. 1997 nr 90 poz. 557, tekst jednolity) — ISAP
- Kodeks karny (Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553) — ISAP
- Służba Więzienna — jednostki penitencjarne i komunikaty
- Rzecznik Praw Obywatelskich — raporty Krajowego Mechanizmu Prewencji Tortur
Stan prawny przeglądany 15 VIII 2026.
Publikacja: · Aktualizacja: